Rakket to gra imprezowa dla dużych grup, która działa w przeglądarce: jeden wspólny ekran pokazuje grę, każdy gra ze swojego telefonu, a dwadzieścia, pięćdziesiąt albo sto osób gra jednocześnie. Wielkość grupy ogranicza pokój, a nie liczba padów na kanapie.
Planszówka rozdaje karty ośmiu osobom. Konsola ma cztery pady. Aplikacja do quizu sadza wszystkich przy telefonie, ale nie zostawia nic na ścianie, na co pokój mógłby wrzeszczeć. Powyżej dwudziestu osób gra zwykle rozpada się na grupki i wieczór cichnie.
Rakket trzyma wspólny stan na dużym ekranie i daje każdemu własne sterowanie. Powyżej dwudziestu impreza dzieli na stałe drużyny i puszcza kilka biegów tej samej gry naraz, kojarzonych runda po rundzie: nikt nie czeka, nikt nie zmienia miejsca, a jeden wynik nadal trzyma cały pokój.
Jedna karta przeglądarki na czymkolwiek, co sala widzi: telewizor, laptop, rzutnik, ekran samej sali. Pokazuje cztery litery i kwadrat QR.
Goście skanują albo wpisują kod, wybierają imię i twarz i zajmują miejsce. Bez aplikacji, bez konta i bez kolejki przy drzwiach, w której trzydzieści osób coś instaluje.
Impreza rozdaje stałe drużyny i puszcza kilka meczów tej samej gry naraz, żeby nikt nie patrzył na czwórkę ludzi na scenie.
Po każdej rundzie drużyny są ponownie dobierane według wyniku, więc mecze pozostają wyrównane. Ranking widać na ekranie, a serie rozgrywają się na telefonach.
Każda gra działa w dowolnej wielkości, ale te trzy tłum zauważa.
Odpowiedz na błyskawiczne zadanie, a potem przesuwaj pojedynki i wybierz najzabawniejszą odpowiedź.
Dwie drużyny, jedna lina, jeden rytm: trzymaj tempo i przeciągnij zapadkę na swoją stronę.
Głosujcie, żeby przeprowadzić drużynę przez labirynt. Rządzi większość, dosłownie.
Prawie nigdy gra. Każdy telefon trzyma jedno lekkie połączenie i wysyła kilka bajtów, kiedy ktoś stuknie, więc o komforcie sali decyduje liczba punktów dostępowych, a nie przepustowość. Jeden router z tyłu sali bankietowej zaczyna się dławić przy sześćdziesięciu telefonach na długo przed łączem internetowym.
Druga rzecz to dobra widoczność. Wspólna gra toczy się na ekranie i każdy powinien móc ją śledzić. W długiej sali zwykle bardziej pomaga większa czcionka niż większy ekran: jeśli ostatni rząd odczyta cztery litery, wszystko jest w porządku.
Od dwóch do dwudziestu na zwykłej imprezie. Tryb turniejowy przetestowaliśmy ze stu graczami.
Nie ma żadnej aplikacji. Każdy telefon dołącza w przeglądarce kodem z czterech liter albo przez QR.
Ekran, który grupa zobaczy, i wi-fi. Telewizor, laptop albo rzutnik, wszystko zadziała.
Nie. Biegi idą jednocześnie, więc cały pokój gra w tę samą grę równolegle.
Wraca tymi samymi czterema literami na swoje miejsce, do tej samej drużyny i z tym samym wynikiem. Telefon, który sam się zablokuje w kieszeni, to rozłączenie, którego sala nie zauważa.
Jedna gra to trzy do trzynastu minut razem z jej własnym objaśnieniem. Pięć albo sześć gier z rozmowami pomiędzy to wygodne dwie godziny.
Sale powyżej pięćdziesięciu osób dostają imprezę w waszych barwach, drabinkę turniejową i człowieka na miejscu.
Napisz do nas